Το Παρίσι κρίνει αύριο αν η Λεπέν μένει εκτός του 2027

Ένα δικαστήριο στο Παρίσι μπορεί αύριο, 7 Ιουλίου, να αποφασίσει κάτι που καμία κάλπη δεν έχει αποφασίσει: αν η Μαρίν Λεπέν θα είναι υποψήφια στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2027. Το πιο ενοχλητικό για την ίδια είναι ότι οι δημοσκόποι έχουν ήδη γράψει το εναλλακτικό σενάριο. Η Ifop-Fiducial της 26ης Ιουνίου 2026 δίνει τον Ζορντάν Μπαρντελά, τον 30άρη πρόεδρο του κόμματός της, στο 36%-37% στον πρώτο γύρο, τη Λεπέν στο 32% (Linternaute).

Ας ξεκαθαρίσουμε τι κρίνεται, γιατί δεν είναι αυτό που ακούγεται. Το Εφετείο δεν αποφασίζει αν η Λεπέν «δικαιούται» πολιτικά να κατέβει. Ξαναδικάζει σε δεύτερο βαθμό την ποινική υπόθεση των κοινοβουλευτικών βοηθών, όπου κρίθηκε πρωτοδίκως ότι περίπου 1,4 εκατ. ευρώ του Ευρωκοινοβουλίου κατέληξαν σε χρήση του κόμματος αντί για κοινοβουλευτικό έργο (Le Monde). Στις 31 Μαρτίου 2025 η Λεπέν καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση, 100.000 ευρώ πρόστιμο και πέντε χρόνια ανικανότητας εκλογής, δηλαδή απαγόρευση υποψηφιότητας, με άμεση εκτέλεση (Ouest-France). Το «άμεση εκτέλεση» είναι το κλειδί. Η ποινή μετράει ήδη, παρότι η υπόθεση είναι σε έφεση. Σήμερα, τυπικά, η Λεπέν είναι ανίκανη προς εκλογή.

Τρεις πόρτες, μία ημερομηνία

Το αυριανό αποτέλεσμα ανοίγει μία από τρεις πόρτες. Στην πρώτη, το Εφετείο κρατά μακρά ανικανότητα, πάνω από δύο χρόνια ή με διατηρημένη την άμεση εκτέλεση, και η ποινή εκτείνεται πέρα από την άνοιξη του 2027: η Λεπέν βγαίνει εκτός κούρσας. Στη δεύτερη, διατηρεί την ενοχή αλλά μειώνει την ποινή, την αναστέλλει ή αφαιρεί την άμεση εκτέλεση, αφήνοντας νομικό παράθυρο. Στην τρίτη, την αθωώνει και καθαρίζει τον δρόμο (Bourse Direct/AFP, Les Surligneurs).

Εδώ η αυριανή μέρα γίνεται ουσιαστικά τελεσίδικη, ακόμα κι αν νομικά δεν είναι. Η επόμενη βαθμίδα, το Ακυρωτικό Δικαστήριο (Cour de cassation), δεν ξαναδικάζει τα γεγονότα. Ελέγχει μόνο αν εφαρμόστηκε σωστά ο νόμος (Le Club des Juristes). Και δεν προλαβαίνει. Το κόμμα πρέπει να στήσει προεδρική καμπάνια, υπογραφές και χρηματοδότηση για την άνοιξη του 2027, και η απόφαση παίρνεται τώρα, όχι όταν κλείσει η νομική μάχη (Ouest-France).

Η ποινή που ίσως κανονικοποιήσει το κόμμα

Εδώ κρύβεται η ειρωνεία. Το Rassemblement National (Εθνική Συσπείρωση) πουλά την ανικανότητα ως «δικαστικό πραξικόπημα» κατά της λαϊκής βούλησης. Η Λεπέν μιλά για απόφαση που «αντιστρατεύεται τη δημοκρατική λειτουργία», ο Μπαρντελά προσφέρει δημόσια πλήρη στήριξη (Blick).

Στην πράξη, όμως, ένας αποκλεισμός της Λεπέν μπορεί να λειτουργήσει ως δώρο. Αποσυνδέει το κόμμα από τη δικαστική φθορά της και προωθεί ένα νεότερο, πιο «κρατικό» πρόσωπο που ήδη αποδίδει καλύτερα. Η OpinionWay του Ιουνίου έδινε τον υποψήφιο του RN στο 33%-35% (Le Centrisme), ενώ κατά την Odoxa το 69% των συμπαθούντων του κόμματος έβλεπε τον Μπαρντελά ως καλύτερο υποψήφιο (RTL). Δεν είναι αυτοσχεδιασμός: ο Μπαρντελά έχει ήδη εδραιωθεί εσωκομματικά ως αξιόπιστη εναλλακτική για την περίπτωση «εμποδισμού» της Λεπέν (Public Sénat).

Γιατί να νοιάζεται ο Έλληνας; Όχι για την τύχη ενός προσώπου, αλλά για το ποια Γαλλία θα βρει απέναντί της η Αθήνα το 2027. Το RN δεν μιλά πια για Frexit, δηλαδή έξοδο της Γαλλίας από την ΕΕ, αλλά προτάσσει την εθνική κυριαρχία έναντι της βαθύτερης ενοποίησης. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR) εκτιμά ότι μια προεδρία Μπαρντελά θα ήταν πιο συγκρουσιακή σε άμυνα, προϋπολογισμό και θεσμούς (ECFR), τη στιγμή που η Ευρώπη διαπραγματεύεται ήδη τον προϋπολογισμό της για το 2028-2034 (To Brief). Η Αθήνα ποντάρει στη Γαλλία ως ευρωπαϊκό πολλαπλασιαστή ισχύος, δηλαδή εταίρο που ενισχύει την αποτρεπτική της ικανότητα μέσα σε κοινά σχήματα. Το ερώτημα είναι αν θα έχει απέναντί της εταίρο-οικοδόμο ή διαπραγματευτή του «France first».

Όμως η ίδια δημοσκοπική δύναμη κρύβει το όριό της. Στις δημοτικές του 2026 το RN έμεινε κάτω από 8% σε Παρίσι, Λυών, Τουλούζη, Νάντη και Μπορντό (Le Monde), ενώ κατά το Institut Terram περνά το 40% σε χωριά κάτω των 2.000 κατοίκων και πέφτει κάτω από 20% στις πόλεις άνω των 200.000 (Institut Terram). Ο Μπαρντελά μπορεί να λύσει το πρόβλημα ονόματος του RN. Δεν λύνει το πρόβλημα των μεγάλων πόλεων, εκεί όπου κρίνεται αν ένα κόμμα κυβερνά τη Γαλλία ή απλώς προηγείται στον πρώτο γύρο.